Güzellikleri paylaşıp çoğaltacaktım dimi ben en son? Hayatımdaki pek çok şey gibi, bu blog da yarım yamalak kaldı öyle. İstediğim gibi, layıkıyla yazamadım. Yazmak konusunda ilerlemem gerektiğini bana fısıldayan iç sesimi de allem ettim kallem ettim bastırdım. Beni ilerlemek konusunda dürtüp durmasın diye. Neden, kendi kendimin en büyük engeli benim de ondan. Bu mesele canımı çok sıkıyor dostlar ama amaa şu son bir ayda kendim için harika bir şey yaptım, işte bunu uzuuun uzun anlatabilirim (ama sonra): Seramik kursuna başladım!
5 haftayı geride bıraktık bile ve her perşembeyi iple çekiyorum. Asla yetmiyor haftada bir gün. Allah'ım imkan versin, daha çok haşır neşir olayım. Gerçekten kendimi buldum. Bu kadar kuvvetle ihtiyaç duymamdan ve daha önce de ufak tefek tecrübe etmiş olmamdan zaten bana çok iyi geleceğini biliyordum ama geçirmekte olduğum bu süreç de bana bunun geçici bir heves olmadığını ispatladı. Allah'ım neler yaptım neler... :')
Fotoğraflarıyla, hikayesiyle ve olmazsa olmaz duygularımla birlikte tüm sürecimi yazacağım. Bunu bir ara yazı, bir tazelenme emaresi, efendime söyleyeyim kendime bir hatırlatma olsun da kaytarmayayım diye yazıyorum.
Bir de şarkı ekleyip kaçayım:
