Günler birbirini kovalarken, Emine de kendi beşiğini tıngır mıngır sallar iken, bir bakmış ki 30 yaşı sepetini koluna takmış gidiyor. Ateş almaya mı geldin ayol, bu ne hız, diyor Emine kapı ağzında. Daha gidip sarsıp kendine getireceğim insanlar var, sen yeni yaşınla mutlu ol, deyip gidiyor 30 yaş.
Bu "kendi beşiğini sallama" üzerine ilk kez şu an duruyorum, güzel bir metafor oldu. Son yıllarda yaptığım gerçekten bu. Kendini büyütmek. Yoğurmak, eğip bükmek, mayalanmaya bırakmak, sonra tekrar yoğurmak... Ve ben bugünlerde, gerçekten büyüdüğümü hissettiğim, oh be kendime geldim, dediğim hâllerden gelip geçiyorum. Tabii ki her şey güllük gülistanlık olduğundan değil ama çok daha "gerçek", çok daha "hayatta", çok daha "kendim" hissettiğim hâllerdeyim. Mutluluk da olsa, ergenlikteki gibi daha uçuş uçuş, daha neşeli, daha heyecanlı olmak mümkün olmuyor nedense, bu benimle mi ilgili bilmiyorum. Büyümek böyle bir şey mi? Daha oturaklı hisler içindeyim, daha temkinli, kontrollü...
Büyük ve çoğunlukla zamanında öğrenilip katılaşmış korkularla yaşadığımı fark edeli olmuştu ama hakkından gelmeye kalkışacak güce ulaşmak da hayli zamanımı ve enerjimi aldı. Daha yolum var ama fena da gitmiyorum gibi, Allah kolaylık versin... Zaman değil belki ama giden enerji yerine gelecek gibi hissediyorum, tuhaf bir şekilde. Zaman konusu da yerine geleni daha bereketli olursa Allah'ın izniyle, biraz daha tatlı olabilir.
Bu doğum günüme gider iken, yazısı olsun. Belki devamı gelir. Canlandırmış olayım buraları. Okusanız da yorum yapmıyorsunuz gerçi ama neysee... (trip :D)
Büyüklerimin ellerinden, küçüklerimin gözlerinden öperim,
Emine
