Yazmaktan kaçtığım zamanlardan sanırım kurtuldum. Öyleyse, bu iyi bir şey. Çok iyi bir şey. Yazmaktan kaçmak kendi iç dünyanla yüzleşmekten, olan biteni somutlaştırıp karşına almaktan, hata yapmaktan ve kabullenmekten kaçmak demek. Bu kötü bir şey. Çünkü o zaman ilerleyemem. Kendi elimi bırakmış olurum. Desteksiz kalırım, kendimi bırakırsam. İnsan kendini doğru dürüst ifade ettiği müddetçe destek bulabilir, bir şekilde. Gerçekten. Ama ya ifade etmekte zorlandıklarına kim destek olacak? Zorlandığını bilen şahsın, bizzat, kendin tabii ki. Hâl dilinden anlayan insanlar belki var ama onların da somut bir "hâl"e şahit olması gerekli ki, anlayabilsinler. Bazen öyle ustalıkla gömebiliyorum ki sıkıntımı. Kendim bile görmek istemediğimden tamamen, biliyorum. İşte böyle bir durumda kızamazsın ötekine, görmüyor diye. Gömdün çünkü.
Kendimde sevdiğim bir özellik varsa o da, kötü özelliklerimi benden sonrası tufan diyerek ortalığa saçmamam. Kötü özelliklerim, duygularım, beni içten içe kemiren huylarım var, evet buradalar tüm haşmetleriyle. *içinde bir yerleri işaret ediyor* Ama bu mücadelenin çoğunu içimde vermeyi tercih ediyorum, insanlara, onlar duymasalar da, "sen bu işe karışma, bu benim meselem" diyorum bir nevi. Böyle yaşamak bedenimi, ruhumu, kalbimi yıpratıyor, evet. Ama bu insan kalmak için savaş vermenin bir bedeli gibi ya da böyle düşünerek kendimi avutuyorum bilmiyorum. Öyle veya böyle, ben insan kalmak istiyorum. Tüm bu olan biten karanlık şeyler üstümüze çullanırken, onlara yenilmek istemiyorum. Konforumda boğulmak istemiyorum. Bu kadar acziyetimin içinde, bu kadar şeye yetişemeyişimin içinde, gün gelip de bu kadar zaman dünyada ne yaptın diye sorulunca, hiç değilse "çabaladım, zorlansam da devam ettim" diyebilmek için. Tabii bununla yetinmek gibi bir niyetim yok, yaşamanın hakkını verip, nasipse güzel bir şeylere vesile olup öyle gitmeli.
İç not: Bu yazıyı tek nefeste, ertelemeden yayınlamak istiyorum... yayınlıyorum... yayınlıyoruuum... yayınladım!
Hadi dümenin başına kaptan!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder